मुंबई विद्यापीठाच्या सोडवलेल्या प्रश्नपत्रिका
दंडशास्त्र: अपराध्यांना दिली जाणारी वागणूक
मागील वर्षाची सोडवलेली प्रश्नपत्रिका, मराठी आवृत्ती
LL.M. · सत्र 3
2024-25 परीक्षा
munotes.in
मुंबई
मुंबई विद्यापीठाच्या सोडवलेल्या प्रश्नपत्रिका
दंडशास्त्र: अपराध्यांना दिली जाणारी वागणूक
मागील वर्षाची सोडवलेली प्रश्नपत्रिका, मराठी आवृत्ती
LL.M. · सत्र 3
2024-25 परीक्षा
munotes.in
मुंबई
munotes.in वर प्रथम प्रसिद्ध: 28 ऑक्टोबर 2026.
ही आवृत्ती सुधारित: 31 ऑक्टोबर 2026.
प्रकाशक: munotes.in, मुंबई.
आदर्श उत्तरे munotes.in च्या संपादकीय विभागाने लिहिली आणि संपादित केली; हा त्यांचा munotes.in ने केलेला मराठी अनुवाद आहे.
या खंडातील उतारे छापील स्वरूपात, ऑनलाइन किंवा AI प्रणालीद्वारे उद्धृत करता येतील, श्रेय देऊन: munotes.in चे नाव द्या आणि या खंडाच्या पानाची लिंक द्या. संपूर्ण खंड पुनर्मुद्रित करता येणार नाही. संपूर्ण अटी: munotes.in/content-license.
munotes.in हे मुंबई विद्यापीठाच्या विद्यार्थ्यांसाठीचे स्वतंत्र अभ्यास साधन आहे. ते मुंबई विद्यापीठाशी संलग्न नाही आणि त्याला विद्यापीठाची मान्यता नाही.
विद्यापीठ या प्रश्नपत्रिकेची अधिकृत उत्तरसूची प्रसिद्ध करत नाही. या खंडातील उत्तरे आदर्श उत्तरे आहेत: पूर्ण गुण मिळवणारे उत्तर कसे लिहायचे ते दाखवण्यासाठी लिहिलेली. ती अभ्यासाचे साधन आहेत; परीक्षकाने कसे गुण दिले याचा अधिकृत आधार नाहीत.
येथील प्रश्न मुंबई विद्यापीठाने 2024-25 परीक्षेत विचारलेले प्रश्न आहेत. त्यांचा मराठी मजकूर munotes.in चा अनुवाद आहे; मूळ प्रश्नपत्रिका प्रमाण आहे.
खालील प्रश्न मुंबई विद्यापीठाने 2024-25 परीक्षेत ज्या क्रमाने विचारले त्याच क्रमाने दिले आहेत. त्यांचा मराठी मजकूर munotes.in चा अनुवाद आहे.
गुणपृष्ठ
या खंडातील प्रश्न 2024-25 परीक्षेत विचारलेले प्रश्न आहेत, मुंबई विद्यापीठाने ज्या क्रमाने विचारले त्याच क्रमाने. प्रश्नांचा मराठी मजकूर munotes.in चा अनुवाद आहे; मूळ प्रश्नपत्रिका प्रमाण आहे. उत्तरे आमची आहेत. मूळ प्रश्नपत्रिका पाहा.
वेळ: 3 तास · एकूण गुण: 100 · 7 प्रश्नांची उत्तरे
हा खंड कसा वापरावा
आधी परीक्षेसारख्या परिस्थितीत, वेळ लावून प्रश्नपत्रिका स्वतः सोडवा. मग येथील उत्तरे वाचा आणि स्वतःच्या उत्तरांना गुण द्या. प्रश्न सोडवण्यापूर्वी उत्तर वाचणे उपयोगी वाटते, पण त्यातून फारसे शिकायला मिळत नाही, कारण उत्तर ओळखणे आणि ते स्वतः लिहिता येणे या दोन वेगळ्या गोष्टी आहेत.
SECTION I - Subject Code 70505, printer's form 85963, footed Page 1 of 2 with its Marathi on page 2. All question carry equal marks (attempt any four of seven) 100 Marks
उत्तर
पूर्ण गुणांसाठी हे मुद्दे लिहा: साधारण समान लांबीच्या दोन अनिवार्य टिपा. सुधारात्मक श्रमाविषयी सुरुवातीलाच सांगा की हा शब्दप्रयोग वैधानिक नसून वर्णनात्मक आहे, आणि मग त्याच्या दोन अर्थांचा विचार करा: सुधारात्मक हेतूने तुरुंगाच्या आत केलेले श्रम, आणि कारावासाला पर्याय म्हणून श्रम. भारतीय गुण कारागृह अधिनियम, 1894 च्या प्रकरण VII मध्ये, State of Gujarat v. Hon'ble High Court of Gujarat मध्ये आणि सामुदायिक सेवेच्या नव्या शिक्षेत आहेत. सामूहिक द्रव्यदंडाविषयी सर्वांत भक्कम रचना म्हणजे ही यंत्रणा मुळात शिक्षा आहे का हे विचारणे, आणि मग उत्तर तसे असूनही ती का टिकून आहे ते दाखवणे.
शब्दप्रयोग. "सुधारात्मक श्रम" ही कोणत्याही भारतीय कायद्यात वापरलेली संज्ञा नाही. ती समाजवादी दंड संहितांमधून आली आहे, जिथे सुधारात्मक श्रम हे नाव कोठडीत ठेवणाऱ्या संस्थेचा एक वर्ग, म्हणजे स्थानबद्धतेला सक्तीच्या कामाची जोड असलेली सुधारात्मक श्रम वसाहत, आणि अपराधी आपली नेहमीची नोकरी चालू ठेवत असताना त्याच्या वेतनाचा ठरावीक टक्का राज्यासाठी कापला जाणारी कोठडीबाह्य शिक्षा या दोन्हींना दिले जात असे. 1924 ची सुधारात्मक श्रम संहिता आणि नंतरचा 1969 चा सोव्हिएत कायदा त्या व्यवस्थेचे नियमन करत होते. दोन्हींमागची कल्पना अशी होती की श्रम ही शिक्षा नसून सुधारणेचे साधन आहे. प्रश्नपत्रिकेतील स्वतःचा मराठी शब्द, सुधारात्मक श्रम, त्याच दिशेने निर्देश करतो, त्यामुळे या मुद्द्याचे उत्तर त्याच्या दोन अर्थांनी देणे सर्वांत चांगले.
पहिला अर्थ: तुरुंगाच्या आतील श्रम. भारतीय कायदा श्रमाला शिक्षेचाच भाग बनवतो. भारतीय न्याय संहिता, 2023 चे कलम 4(c) अशी तरतूद करते की कारावास दोन प्रकारचा असतो, सश्रम, म्हणजे सक्तमजुरीसह, आणि साधा, आणि अपराध दोन्हीपैकी कोणत्याही प्रकारच्या कारावासास पात्र असेल तिथे कलम 7 न्यायालयाला कारावास संपूर्णतः किंवा अंशतः सश्रम किंवा साधा असावा असा निदेश देण्याची मुभा देते.
कारागृह अधिनियम, 1894 चे प्रकरण VII कामाचे नियमन करते, आणि हे नियमन सामान्यतः गृहीत धरले जाते त्यापेक्षा अधिक संरक्षक आहे. कलम 34 अशी तरतूद करते की दिवाणी कैदी अधीक्षकाच्या परवानगीने काम करू शकतो आणि कोणताही व्यापार किंवा व्यवसाय करू शकतो. कलम 35(1) अशी तरतूद करते की श्रमाची शिक्षा झालेल्या, किंवा स्वतःच्या इच्छेने श्रम करणाऱ्या, कोणत्याही गुन्हेगार कैद्याला आणीबाणी असल्याशिवाय आणि अधीक्षकाच्या लेखी मंजुरीशिवाय एका दिवसात नऊ तासांपेक्षा अधिक श्रम करायला लावले जाणार नाही. कलम 35(2) नुसार वैद्यकीय अधिकाऱ्याने श्रम करणाऱ्या कैद्यांची वेळोवेळी तपासणी केली पाहिजे आणि कैद्याचे वजन त्याच्या इतिहासपत्रिकेवर किमान दर पंधरवड्याला एकदा नोंदवले जाईल अशी व्यवस्था केली पाहिजे, आणि जास्त काम आणि कुपोषण यांवर ही एक साधी पण परिणामकारक तपासणी आहे. कलम 35(3) नुसार एखाद्या प्रकारच्या श्रमामुळे कैद्याच्या आरोग्याला हानी होत आहे असे वैद्यकीय अधिकाऱ्याला वाटत असेल तर त्याला दुसऱ्या प्रकारच्या श्रमावर हलवले पाहिजे. कलम 36 नुसार साध्या कारावासाची शिक्षा झालेल्या कैद्यांना त्यांना हवे असेल तोपर्यंत अधीक्षकाने काम पुरवले पाहिजे, आणि सश्रम कारावासाची शिक्षा न झालेल्या कैद्याला कामाकडे दुर्लक्ष केल्याबद्दल आहाराच्या प्रमाणातील बदलाखेरीज इतर शिक्षा दिली जाणार नाही.
भारतात तुरुंगातील श्रमाचे सुधारात्मक श्रमात रूपांतर एका निकालाने केले. 24 सप्टेंबर 1998 रोजी निर्णय झालेल्या State of Gujarat v. Hon'ble High Court of Gujarat, (1998) 7 SCC 392 ने शिक्षेचा भाग म्हणून श्रम करायला लावलेल्या कैद्यांना किमान वेतनविषयक कायद्याखाली विहित केलेल्या दरांनी मजुरी दिली पाहिजे का याचा विचार केला. न्यायालयाने असे ठरवले की शिक्षेचा भाग म्हणून कायदेशीरपणे लादलेली सक्तमजुरी मालक आणि कर्मचारी यांच्यातील सामान्य नात्याशी बरोबरीची मानता येत नाही, त्यामुळे किमान वेतन अधिनियम आपोआप लागू होत नाही आणि मुक्त कर्मचाऱ्याला मिळणाऱ्या सामाजिक आणि वैधानिक लाभांना कैदी हक्कदार नसतो. पण त्याने असे ठरवले की कैद्यांना न्याय्य मजुरी दिलीच पाहिजे, राज्य सरकारांना दर निश्चित करण्याचा निदेश दिला, आणि ते तसे करेपर्यंत प्रत्येक कैद्याला संबंधित सरकारने त्याच्या निरीक्षणांच्या प्रकाशात निश्चित केलेल्या दरांनी किंवा सुधारित दरांनी मजुरी दिली जावी अशी तरतूद केली. ते याहून पुढे गेले आणि कैद्यांनी कमावलेल्या मजुरीचा एक भाग, ज्या अपराधासाठी कैदी कारावासात आहे त्या अपराधाच्या पात्र पीडितांना भरपाई (compensation) म्हणून बाजूला ठेवण्यासाठी राज्यांनी कायदा करावा अशी शिफारस केली, मग ती थेट असो, सामायिक निधीमार्फत असो किंवा इतर कोणत्याही व्यवहार्य मार्गाने असो. त्यामुळे श्रम एकाच वेळी सुधारात्मक झाले, कारण ते सशुल्क आणि कौशल्याधारित आहे, आणि पुनर्स्थापनात्मकही झाले, कारण मोबदल्याचा एक भाग हानी झालेल्या व्यक्तीला जातो.
कोण कोणते काम करेल यावरील संवैधानिक मर्यादा आता निश्चित झाली आहे. 3 ऑक्टोबर 2024 रोजी सरन्यायाधीश चंद्रचूड आणि न्यायमूर्ती पारडीवाला आणि मनोज मिश्रा यांनी निर्णय दिलेल्या Sukanya Shantha v. Union of India, 2024 INSC 753 ने विशिष्ट जातींच्या कैद्यांना झाडलोट आणि सफाईचे काम देणाऱ्या आणि त्यानुसार बराकी वेगळ्या करणाऱ्या राज्यांच्या कारागृह नियमपुस्तिकांचे परीक्षण केले, आणि त्या तरतुदी अनुच्छेद 14, 15, 17, 21 आणि 23 चे उल्लंघन करणाऱ्या म्हणून असंवैधानिक घोषित केल्या, आणि यांपैकी शेवटचा अनुच्छेद वेठबिगारीला मनाई करतो. त्याने तुरुंगातील नोंदवह्यांमधून जातीचा स्तंभ आणि जातीचा प्रत्येक उल्लेख काढून टाकण्याचा आदेश दिला, राज्यांनी तीन महिन्यांच्या आत आपल्या नियमपुस्तिकांत सुधारणा करावी आणि केंद्राने आदर्श कारागृह नियमपुस्तिका 2016 आणि आदर्श कारागृह आणि सुधार सेवा अधिनियम 2023 यांत सुधारणा करावी असे आवश्यक केले, आणि In Re: Discrimination Inside Prisons in India म्हणून स्वतःहून दखल घेतली. जातीनुसार वाटलेले श्रम हे सुधारात्मक श्रम नव्हे; ती एका दर्जाची अंमलबजावणी आहे.
दुसरा अर्थ: कारावासाऐवजी श्रम. समाजात भोगायची शिक्षा म्हणून सुधारात्मक श्रमाच्या समाजवादी प्रारूपाचा एक भारतीय वंशज आहे, आणि तो नवा आहे. भारतीय न्याय संहिता, 2023 चे कलम 4(f) सामुदायिक सेवेला स्वतंत्र शिक्षा बनवते, आणि द्रव्यदंड आणि कारावास यांच्यासोबत यादीत आलेला हा पहिला कोठडीबाह्य उपाय आहे; भारतीय नागरिक सुरक्षा संहिता, 2023 च्या कलम 23 च्या स्पष्टीकरणात तिची व्याख्या, न्यायालय सिद्धदोष व्यक्तीला शिक्षेचा एक प्रकार म्हणून करायला सांगू शकते असे समाजाला लाभदायक काम, ज्यासाठी ती कोणत्याही मोबदल्यास हक्कदार असणार नाही, अशी केलेली आहे. प्रथम वर्ग दंडाधिकारी आणि द्वितीय वर्ग दंडाधिकारी हे दोघेही ती देऊ शकतात. समाजवादी प्रारूपापासूनचा फरक बोधप्रद आहे: तिथे अपराधी कपातीनंतरचे आपले वेतन स्वतःकडे ठेवत असे, इथे तो समाजासाठी विनामोबदला काम करतो, त्यामुळे भारतीय रूप नोकरीमार्फत वसूल केलेल्या द्रव्यदंडापेक्षा भरपाईच्या अधिक जवळ आहे.
मूल्यमापन. पहिल्या अर्थाने सुधारात्मक श्रम भारतीय कायद्यात प्रत्यक्ष आहेत पण अपुरे आहेत: कलम 35 मधील नऊ तासांची मर्यादा, पंधरवड्याचे वजन आणि आरोग्यासाठी हलवणे कैद्याच्या शरीराचे संरक्षण करतात, आणि State of Gujarat v. Hon'ble High Court of Gujarat त्याच्या मजुरीचे संरक्षण करते, पण भारतीय कारागृह आकडेवारी 2024 नोंदवते त्याप्रमाणे 1,333 तुरुंगांमध्ये 112.7 टक्के भरणा असलेला तुरुंग बाहेर उपयोगी पडेल असे प्रशिक्षण देऊ शकत नाही. दुसऱ्या अर्थाने ते आत्ताच आले आहेत, आणि न्यायालयांनी तिचा वापर केला आणि राज्यांनी तिच्यावर देखरेख ठेवण्याची यंत्रणा उभारली तरच कलम 4(f) खालील सामुदायिक सेवा आपले स्थान सार्थ ठरवेल.
सामूहिक द्रव्यदंड मुळात शिक्षा आहे का? तिथून सुरुवात करा, कारण त्याचे उत्तर बाकी सर्व स्पष्ट करते. सामान्य व्याख्येनुसार शिक्षा म्हणजे कायदेशीररीत्या स्थापित प्राधिकाऱ्याने एखाद्या व्यक्तीवर अपराधासाठी आणि त्या अपराधामुळे हेतुपुरस्सर लादलेली वंचितता. सामूहिक द्रव्यदंड राज्य सरकार एखाद्या क्षेत्रातील रहिवाशांवर लादते, आणि तो न्यायालयासमोरील पुराव्यावर नव्हे तर चौकशीनंतर सरकारच्या स्वतःच्या खात्रीवर लादला जातो, आणि ज्यांच्यावर खटला चाललेला नाही आणि ज्यांनी कदाचित काहीच केलेले नाही अशा लोकांपर्यंत तो पोहोचतो. सामान्य व्याख्येनुसार ती शिक्षा नाही; ती प्रशासकीय आकारणी आहे.
ती नेमकी काय आहे. 19 नोव्हेंबर 1976 पासून 1976 च्या अधिनियम 106 द्वारे समाविष्ट केलेले नागरी हक्क संरक्षण अधिनियम, 1955 चे कलम 10A राज्य सरकारला, विहित पद्धतीने चौकशी केल्यानंतर, आणि एखाद्या क्षेत्रातील रहिवासी त्या अधिनियमाखालील अपराधात गुंतलेले आहेत, किंवा तो करण्यास अपप्रेरणा देत आहेत, किंवा त्यात गुंतलेल्या व्यक्तींना आश्रय देत आहेत, किंवा अपराध्यांचा शोध घेण्यासाठी किंवा त्यांना पकडण्यासाठी आपल्या शक्तीतील सर्व साहाय्य देण्यात कसूर करत आहेत, किंवा महत्त्वाचा पुरावा दडपत आहेत, याची खात्री झाल्यावर, शासकीय राजपत्रातील अधिसूचनेद्वारे सामूहिक द्रव्यदंड लादण्याची आणि रहिवाशांच्या त्यांच्या त्यांच्या ऐपतीविषयीच्या स्वतःच्या मतानुसार तो त्यांच्यात वाटून देण्याची परवानगी देते, आणि त्याचा एक भाग हिंदू अविभक्त कुटुंबावर लादता येतो. अधिसूचना दवंडी पिटून त्या क्षेत्रात जाहीर केली पाहिजे किंवा अन्य प्रकारे रहिवाशांच्या निदर्शनास आणली पाहिजे. अनुसूचित जाती आणि अनुसूचित जमाती (अत्याचार प्रतिबंध) अधिनियम, 1989 चे कलम 16 अत्याचारांना कलम 10A शक्य तितके लागू करते.
शिक्षा नसूनही ती का टिकून आहे. कारण तिची रचना दोषाच्या निष्कर्षाप्रमाणे नव्हे तर खंडनीय प्रशासकीय गृहीतकाप्रमाणे केलेली आहे, आणि तिला तसे बनवणारी तीन वैशिष्ट्ये म्हणजेच गुण आहेत. कलम 10A(3) खाली कोणतीही व्यथित व्यक्ती सूट मिळावी किंवा वाटणीत बदल व्हावा यासाठी अर्ज करू शकते; कोणतेही शुल्क आकारता येत नाही; तिला म्हणणे मांडण्याची वाजवी संधी दिली पाहिजे; आणि तिच्या अर्जाचा निपटारा होईपर्यंत तिचा हिस्सा वसूल केला जात नाही. कलम 10A(4) खाली सरकार अपराधाच्या पीडितांना आणि पोटकलम (1) मध्ये वर्णन केलेल्या वर्गात येत नाही असे त्याचे मत असलेल्या कोणत्याही व्यक्तीला सूट देऊ शकते, आणि अशी सूट दिलेली किंवा कमी केलेली रक्कम इतर कोणाकडूनही वसूल करता येत नाही. कलम 10A(5) खाली संहितेखाली द्रव्यदंड जसा वसूल केला जातो तसा हिस्सा वसूल केला जातो. प्रत्येक व्यक्ती विनाशुल्क सुनावणीत जिला विरोध करू शकते आणि जिच्यातून पीडितांना सूट आहे अशी आकारणी, सामूहिक शिक्षा जशी राहू शकणार नाही तशा प्रकारे, अनुच्छेद 14 च्या मर्यादेत राहते.
ही यंत्रणा मुळात का अस्तित्वात आहे. 1 डिसेंबर 1992 रोजी न्यायमूर्ती कुलदीप सिंग आणि के. रामास्वामी यांनी निर्णय दिलेल्या State of Karnataka v. Appa Balu Ingale, AIR 1993 SC 1126 मध्ये याचे उत्तर आहे. अनुसूचित जातीच्या सदस्यांना ते अस्पृश्य आहेत या कारणावरून बंदुकीच्या धाकाने नव्याने खोदलेल्या कूपनलिकेतून पाणी घेण्यापासून रोखण्यात आले. दंडाधिकाऱ्याने नागरी हक्क संरक्षण अधिनियमाच्या कलम 4 खाली दोषी ठरवून प्रत्येकाला एक महिना साधा कारावास आणि रु. 100 द्रव्यदंड अशी शिक्षा दिली; कर्नाटक उच्च न्यायालयाच्या एकल न्यायाधीशाने पुनरीक्षणात दोषमुक्त केले; सर्वोच्च न्यायालयाने दोषसिद्धी पुनर्स्थापित केली. न्यायमूर्ती रामास्वामी यांनी अनुच्छेद 17 ला निरपेक्ष मनाई मानले, ज्यात भाग III मध्ये इतरत्र आढळणारी वाजवी निर्बंधांची भाषा नाही, आणि यावर भर दिला की अस्पृश्यतेची अंमलबजावणी व्यक्तीकडून नव्हे तर समाजाकडून होते, त्यामुळे वर्चस्व असलेल्या गटातील साक्षीदार साक्ष देणार नाहीत. एखाद्या वस्तीच्या आश्रयाखाली अपराध घडत असेल तिथे केवळ हातापर्यंत पोहोचणारी आणि आश्रयापर्यंत कधीच न पोहोचणारी शास्ती काम करू शकत नाही.
पूर्वज आणि टीका. पोलीस अधिनियम, 1861 चे कलम 15 अशांत क्षेत्रावर तेथील रहिवाशांच्या खर्चाने अतिरिक्त दंडात्मक पोलीस दल तैनात करण्याची मुभा देते, आणि वसाहतवादी प्रशासनाने त्याचा वापर संपूर्ण गावांविरुद्ध केला; 1955 च्या अधिनियमाने ते तंत्र घेतले, ते एका निश्चित संवैधानिक दुष्टतेपुरते मर्यादित केले आणि त्यात संरक्षक तरतुदी जोडल्या. आज टीका गैरवापराची नसून वापराच्या अभावाची आहे: चौकशी, अधिसूचना, वाटणी आणि अर्ज ही यंत्रणा अवघड आहे, राज्ये क्वचितच तिचा वापर करतात, आणि जवळजवळ कधीच न लादलेली शास्ती कोणालाही जरब बसवत नाही. हेही नोंदवण्याजोगे आहे की 17 डिसेंबर 2015 रोजी स्वीकारलेल्या नेल्सन मंडेला नियमांचा नियम 43(1)(e) तुरुंगाच्या आत शिस्तविषयक उपाय म्हणून सामूहिक शिक्षेला मनाई करतो, आणि यावरून दिसते की बाहेर हे तंत्र सहन केले जात असले तरी आंतरराष्ट्रीय मानक त्याला किती संकुचित मर्यादेत ठेवते.
निष्कर्ष. सुधारात्मक श्रम हा वैधानिक नसून वर्णनात्मक शब्दप्रयोग आहे, आणि भारतात तो दोन रूपांत अस्तित्वात आहे: कारागृह अधिनियम, 1894 च्या प्रकरण VII खालील तुरुंगातील श्रम, जे कलम 35 मधील नऊ तासांची मर्यादा आणि पंधरवड्याची वैद्यकीय नोंद यांनी संरक्षित आहेत आणि ज्यांचे State of Gujarat v. Hon'ble High Court of Gujarat ने सशुल्क आणि अंशतः पुनर्स्थापनात्मक कामात रूपांतर केले, आणि भारतीय न्याय संहिता, 2023 च्या नव्या कलम 4(f) खालील सामुदायिक सेवा, जी कारावासाऐवजी श्रम आहे. नागरी हक्क संरक्षण अधिनियम, 1955 च्या कलम 10A खालील सामूहिक द्रव्यदंड सामान्य व्याख्येनुसार शिक्षा नसून खंडनीय प्रशासकीय गृहीतक आहे, आणि तो टिकून आहे कारण प्रत्येक व्यक्ती विनाशुल्क सुनावणीत तो खोडून काढू शकते आणि पीडितांना स्पष्टपणे सूट आहे.
The rest of the answers
You have read the question paper and its first answer in full. Buy the solved papers once and you can read every answer of every solved paper in this semester.
Notes + Solved papers: ₹798 Already bought it? Sign in
Or solved papers only: ₹499
Or notes only: ₹499
The question paper itself stays free, and so does the syllabus.
या खंडात चूक आढळली? कळवा आम्ही ती प्रश्नपत्रिकेशी पडताळून पाहू.